تا خلوص همه جا آبی

تا عبور ازآتش

وقتی خیس می شویم

در ترنم رود تنها نیستیم

چیزی آنسوی ارتفاع بودن

یعنی فراتر از بوی ماندن

خواستنت را در من تکرار می کند

گاهی می نویسم برای رسیدن به او ، گاهی بی پروا آواز می خوانم برای او.

گاهی نامش را فریاد می کنم به امید اینکه به عقب باز گردد و صاحب صدا را بشناسد،

گاهی سکوت می کنم به امید اینکه راز این سکوت را با پرسشی بشکند.....

اما نه نوشته ها مرا به او می رساند و نه آوازهایم......

نه تصویری از خویش به جا می گذارد و نه پرسشی دلم را می لرزاند . "

از هر جا بیاییم در آغاز و پایان بسان دو خط موازی همیشه از هم گریزانیم . 

ای خالق من ..
یادت می آید ..
چه جشنی گرفتیم من و تو آنشب زیر باران..
من تو را میخواندم...
و تو در من راه میرفتی ..
من ...
با اشکهایم برایت از جدایی ها میگفتم ..
و تو ....
با باران رحمتت مرا میشستی ..
آری ای خالق من ..
هنوز هم دوست دارم سیمایت را دزدانه ببینم ..
چون شرم دارم از دیدن لبخند زیبایی که بمن میزنی ..
آخر من زشت رو تر از آنم که خود را مستحق دیدن لبخند تو بدانم ..
اما شرم ندارم که به تو بگویم عاشقانه دو ستتدارم ..
و همواره اشکم شاهدی بر این عشق سوزان توست ..
پس ...
به عاشق خود رحم کن ای معشوق من ..
مگذار در جهنم تو بمانم و از فرغت بسوزم ..
بگذار تا گدای رحمت تو باقی بمانم...
بهار من باش ..
تا عاشقانه سوختن مجنونت را همیشه ببینی ..
ای زیباترین محبوب وجود ..
ای خالق من ..

اگر سهم من از اين همه ستاره فقط سوسوي غريبي است، غمي نيست.

همين انتظار رسيدن شب برايم كافيست نگرانی هرگز از غصه فردا چیزی نمی کاهد

بلکه فقط شادی امروز را از بین می برد، عشق همیشگی است این ما هستیم که فنا پذیریم.

عشق متعهد است این ما هستیم که عهد شکنیم کار عشق باز کردن زخمهای کهنه نیست

بلکه درمان آنهاست

تو به من خندیدی و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و

سالهاست که در گوش من آرام ، آرام

خش ، خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا

خانه کوچک ما سیب نداشت .

تا کجا می کشانیم

تو 

که نه

همان که می خوانیم

اضطراب سایه ها

که دیده چشم های من

در بوخچه نگاه حادثه

پریشان

در فکر فرو رفته ام

در انتهای جاده های ترس

نقاب در روی ظاهرت

مخفی شدن  در میان لحظه ها

آشکار است

رسیدن همیشه مقصد نیست

که مستقیم و به سوی انتها

بارها کم آورده است باران

در خیال پنجره ها

خیس خیس هم نیست

بار ها آمدم

تا معنی نگاهت را ببینم

هوای دوستی داشت سرد میشد

و گرمایی نبود در میان جاده های کم پیچ . !

آيينه پرسيد که چرا دير کرده است نکند دل ديگري او را سير کرده است

خنديدم و گفتم او فقط اسير من است تنها دقايقي چند تأخير کرده است

گفتم امروز هوا سرد بوده است شايد موعد قرار تغيير کرده است

خنديد به سادگيم آيينه و گفت احساس پاک تو را زنجير کرده است

گفتم از عشق من چنين سخن مگوي گفت خوابي سال‌ها دير کرده است

 در آيينه به خود نگاه مي‌کنم ـ آه! عشق تو عجيب مرا پير کرده است

راست گفت آيينه که منتظر نباش او براي هميشه دير کرده است

شاید قسمت این است

نمی دانم شاید هم اجباری در کار است و یا نه من می دانم که خواست خدا این است؟؟؟؟

باز هم نمی دانم

کسی هنوز آن تار و پود را ندیده است

در ظاهر بی میل اما باطنی زیبا دارد

شاید هم سرنوشت این است

باز هم نمی دانم

تو در کجای ذهن من بودی که من هیچگاه تو را نه تصور کردم و نه احساس می کنم

باز هم نمی دانم

شاید این یک سرنوشت تحمیلی باشد

اما او می گوید قسمت این است

من و تو با همیم اما دلامون خیلی دوره

تو نهایت خوبی هستی اما من .........

باز هم نمی دانم

من تو را نمی خواهم باور کن این زور است

من در پی آنی هستم که می خواهم و تو در جستجوی من

باور کن من تو را با حرف قبول دارم

شاید این یک شانس است

باز هم نمی دانم

من یک انسان پست و خود خواه هستم اما تو سراپا مهربانی هستی

من برای تو معشوقه خوبی نیستم

تو از مغرب آمده ای و من هنوز نمی دانم در کجا طلوع کرده ام

باز هم نمی دانم

شاید قسمت این است.

اما من نمی خواهم این آه را .........

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا؟
نوش دارو یی و بعد از مرگ سهراب آمدی  سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا؟
عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست من که یک امروز مهمان توام فردا چرا؟
نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟
وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار  این همه غافل شدن از چون من شیدا چرا؟
آسمان چو مجمع مشتاقان پریشان می کنی  در شگفتم می نمی پاشد ز هم دنیا چرا؟
شهر یارا بی حبیب خود نمی کردی سفر راه مرگ استاین یکی بی مونس و تنها چرا؟

سکوتــــــ عجیبی دارد اینـ ـجا

با خود چه کردهـ ای!؟ با من چه می کنی !؟

دلم برایتــــ تنگــــ می شود وقتی می خوانمتــــــ،

وقتی بلند بلند می خوانمتــــــ

تنهایی عجیبی استــــــ، دیوانهـ ام می کند گاهی

کاش اینـ ـجا بودی، درستـــــــ روبروی من!

سکوتــــــ می کردیم و در آن سکوتـــــــ می خواندیم ـهمدیگر را...!

گاهی می نویسم برای رسیدن به او ، گاهی بی پروا آواز می خوانم برای او.

گاهی نامش را فریاد می کنم به امید اینکه به عقب باز گردد و صاحب صدا را بشناسد،

گاهی سکوت می کنم به امید اینکه راز این سکوت را با پرسشی بشکند.....

اما نه نوشته ها مرا به او می رساند و نه آوازهایم......

نه تصویری از خویش به جا می گذارد و نه پرسشی دلم را می لرزاند . "

از هر جا بیاییم در آغاز و پایان بسان دو خط موازی همیشه از هم گریزانیم . 

شايد آن روز که سهراب نوشت : تا شقايق هست زندگي بايد کرد ))

خبري از دل پر درد گل ياس نداشت بايد اينجور نوشت هر گلي هم

باشي چه شقايق چه گل پيچک و ياس زندگي اجبارست

در جیب نهان لحظه ها

غصه هایم را پنهان می کنم

که باندازه بوخچه ابری غصه های تست

تا آمدن باران

یک یلدا راهست

اینهمه حرف های خیس

در چشم های تو

کی سر ریز می کنند؟

من سردم است

در کدام کوچه ی آفتابی نگاهت

صبحدم می شود آب تنی کرد ؟

دلت را خانه ما کن مصفا کردنش با من،به ما درد خودت شوک کن مداوا کردنش با من

بیا بر قطره اشکی که من هستم خریدارش،بیا بر قطره اخلاص دریا کردنش با من

طلب کن هرچه می خواهی مهیا کردنش با من،بیا قبل از طلوع مرگ روشن کن حسابت را

غیابت میکند را جمع منها کردنش با من،اگر گم کرده ای ای دل کلید استجابت را ؟

بیا یک لحظه با ما باش پیدا کردنش با من،اگر عمری گنه کردی مشو نومید از زحمت

تو توبه نامه را بنویس امضا کردنش با من .